Gister met Myrthe naar Beth Hart in Antwerpen.
Voor het concert zitten we op een leuk plein. Iets te drinken, iets te eten, de avond hangt warm boven de tafel. Mensen lopen voorbij, terrasstoelen schuiven, ergens lacht iemand te hard. Wij zitten daar tussenin, twee vriendinnen die elkaar al jaren kennen, met de geur van de stad en de belofte van Beth Hart in de lucht.
Ik flap eruit: "Ik heb een idee. Maar ik durf het nog niet de wereld in te gooien."
Ze kijkt me aan. "Het zal toch niet."
Want dat weten we van elkaar. Wij zwemmen in dezelfde vijver. Wij vissen met dezelfde haak. En als spirit iets doorgeeft, dan komt het zelden bij maar één van ons binnen. Het komt bij meerdere mediums tegelijk aan. Als regen die over een heel veld klettert en niet op één bloem.
Ik ratel. Het idee tuimelt eruit, woorden over woorden, want zo gaat dat als iets brandt. En terwijl ik praat, grist ze haar telefoon van tafel. Scrolt. Draait het scherm naar mij toe.
Een notitie. Háár notitie. Dagen geleden geschreven.
Hetzelfde idee. Op haar manier, met haar woorden, net even anders ingekleurd. Maar de kern? Precies dezelfde.
We gieren het uit. Zo'n lach uit je buik die zegt: tuurlijk man, tuurlijk. Hoe kon het anders.
En hier zou jaloezie kunnen binnenkomen. Dat oude beest dat sist: maar het was mijn idee. Zij gaat het eerder doen, zij gaat het beter doen, zij pakt mijn ruimte in. Ik ken dat beest. Iedereen die professioneel werkt met zijn talent kent dat beest. Het zit in de spreekkamer mee aan tafel en het wil graag gevoerd worden.
Maar ik voer dat beest niet meer. Klaar.
Niet sinds ik snap hoe spirit werkt.
Spirit kiest niet één medium. Spirit zendt uit. Breed, gul, zonder voorkeur. En de mediums die scherp genoeg zijn, die ruimte hebben om het te ontvangen, die vangen het op. Dan weer die, dan weer die. Als het maar landt en de wereld in komt. Tegelijk. Op dezelfde dag. In dezelfde week. Met dezelfde kern in onze notities, ieder in onze eigen taal.
Het is geen wedstrijd. Het is een doorgeefsysteem.
En wat doet dat doorgeef systeem? Het zorgt dat het bericht áánkomt. Want de persoon die dit nodig heeft, die vindt jou of die vindt mij. Welke vijver ze ook instapt, ze treft het idee. Ze wordt geraakt. Ze maakt de beweging die ze moet maken.
Dát is het werk. Niet wie het bedacht heeft. Niet wie het eerst poste. Het werk is dat het landt. Punt.
Toen ik dat een paar jaar terug snapte, viel er iets weg. Een soort spier die ik onbewust aanspande. De spier van "ik moet de eerste zijn", "ik moet de unieke zijn", "ik moet beschermen wat van mij is". Weg ermee. Want er is niks van mij. Het is van spirit. Ik mag het even dragen en dan gooi ik het door.
Myrthe en ik rekenden af en liepen naar de zaal. Beth Hart die avond, en wij allebei met hetzelfde idee in onze zak. Geen gedoe. Geen wedstrijd. We hebben afgesproken hoe we het allebei gaan doen. Op onze eigen manier, met onze eigen kleur, voor onze eigen mensen. En de mensen die het nodig hebben, vinden ons.
Beth zong die avond alsof haar leven ervan afhing. Zoals altijd. En ik dacht: dit doet zij ook. Ze geeft door wat door haar heen wil. Ze houdt niks vast. Ze gooit het de zaal in en het komt aan waar het aan moet komen.
Spirit denkt groter dan ons ego. Spirit denkt in netwerken, niet in eigendom. En als wij dat durven volgen, dan worden we onderdeel van iets dat groter is dan onze eigen agenda. Dan worden we boodschapper in plaats van bezitter.
En dat is wat spirit doet als spirit echt door je heen knalt: het maakt je gul.
Rosita X