Gaan dieren naar de spirituele wereld?
Deze vraag is me tig keer gesteld. Na demonstraties, tijdens trainingen, laatst nog op een driedaagse. Komt mijn hond ook door? Mijn kat, mijn paard? En ik zal eerlijk zijn: ik had er lang geen mening over. Wel een idee. En dat is voor mij iets anders. Een mening heb ik pas als ik het onderzocht heb. Dus dat ben ik gaan doen. Voor jullie, en stiekem ook voor mezelf.
Laat ik beginnen bij mijn eigen praktijk. Ik ben ooit gestopt met tellen bij 16.000 contacten. In demonstraties, in sessies, overal. En in al die contacten is me één ding opgevallen: een dier komt bij mij nooit alleen door. Er is altijd een persoon bij. De opa, de moeder, de geliefde. En die neemt het dier mee. Honden, katten, papegaaien, paarden, koeien. Altijd dieren waar een band mee was.
Wat ik nog nooit heb doorgekregen? De vlieg die je gisteren hebt doodgemept. De spin waar vannacht je pantoffel op landde. En ook nog nooit een wilde leeuw die doorkwam, omdat je altijd voor zijn raam stond. Dat zegt iets. Er moet een band zijn. Een liefdesband, een bewustzijnsband, noem het hoe je wilt. Die band maakt de connectie.
Toen ben ik de geschiedenis ingedoken. En wat blijkt: de pioniers waren het hier grondig over oneens.
Emanuel Swedenborg, de wetenschapper, zag dieren in zijn hemelvisioenen. Maar volgens hem waren dat geen overleden dieren. Het waren verschijningsvormen, herinneringen die meegenomen zijn in de spirituele wereld. Een dier heeft volgens hem geen onsterfelijke ziel zoals wij. Klinkt koud, en dat past ook bij zijn tijd. Maar eerlijk? Het komt verrassend dicht bij hoe ik het zelf ervaar. Als er een dier bij een contact komt, voel ik de herinnering die meekomt. De band die er was.
Allan Kardec, de Fransman die zijn vragen letterlijk aan de spirituele wereld voorlegde, zei het net iets anders. Dieren hebben een intelligent principe. Iets wat ze zijn en blijven. Geen ziel die zich ontwikkelt zoals die van ons, wel zeker iets.
Andrew Jackson Davis beschreef in Amerika de Summerlands: een wereld met landschappen, rivieren en ook dieren. En in de seancekamers van eind 1800 gebeurde het volop. Een hond die blafte zoals hij altijd blafte. Een leeuw die brulde, met zijn verzorger in de kring. Een aap die bij iemand in huis had gewoond. Altijd weer: een band.
En dan Estelle Roberts. Met haar heb ik de meeste feeling. Zij gaf dieren gewoon door in haar demonstraties, met details. Krijg ik het, dan geef ik het. Maar laat het controleerbaar zijn. Dat is voor mij de kern van het ambacht. Komt er een hond mee bij een contact, prima. Dan beschrijf ik wat ik zie, wat ik voel, wat klopt. Geen sentiment eroverheen gieten. Gewoon bewijzen geven.
De theorie die je vandaag nog overal terughoort komt van drie gechannelde bronnen: Frederic Myers via Geraldine Cummins, Silver Birch via Maurice Barbanell en White Eagle via Grace Cooke. Zij vertellen alle drie hetzelfde verhaal. Wilde dieren keren na de dood terug in een collectieve ziel van hun soort. Alle beren bij elkaar, alle tijgers bij elkaar. Een soort gedeeld reservoir. Maar een dier dat liefde heeft gekend van een mens wordt daardoor een individu. De herinneringen, de band, dát maakt het persoonlijk.
En toen heb ik het aan mijn eigen gids gevraagd. Of beter: laten vragen, want in de trance staat weet ik zelf van niks meer. James zegt: alles wat een liefdesbewustzijnsband heeft, bestaat voort in de spirituele wereld. Dicht bij ons, maar op een eigen plek. En bezoeken kan. Van hoog bewustzijn kun je altijd naar laag, andersom niet zomaar. Dus als jouw oma doorkomt met haar hond, dan hebben ze elkaar opgezocht. De muggen en de spinnen zonder band? Die gaan op in het licht.
Wat me in al dat onderzoek nog het meest raakte: dieren spiegelen ons. Ik stond ooit in een stalhouderij bij een springpaard dat opeens niet meer presteerde. Iedereen zocht het bij het paard. Ik scande het dier en voelde dat ik het over een meisje moest hebben. De ruiter. Zij wilde al maanden niet meer rijden, durfde het alleen niet te zeggen. Vanaf maart zat het bij haar, vanaf maart zat het in het been van dat paard. Toen het benoemd was, was de klacht weg. Negen van de tien keer ligt het bij ons. Dieren zijn één puur brok intuïtie. Ze spiegelen ons, ze worden ons bijna. En daarom houden we zo van ze. Er zit geen dubbele agenda bij ze. Helemaal niks. Maar verwacht ook geen gesprek over je nieuwe businessplan.
Dus, gaan dieren naar de spirituele wereld? Ik geloof van wel. Op een eigen plek, dicht bij ons, verbonden door de band die we hadden. En tegelijk: hoe meer ik weet, hoe minder ik weet. Dus blijf onderzoeken, blijf nieuwsgierig en leg je mening niet voor honderd procent vast. Dan hoef je hem ook niet elke tien jaar bij te stellen.
Het hele verhaal, met alle pioniers en wat James precies vertelde, hoor je in aflevering 87 van De Mediumschap Podcast. Te beluisteren via je favoriete podcast-app en via www.rositabelkadi.nl
Heb jij ooit een dier doorgekregen of teruggezien in een reading? Stuur me je verhaal, ik lees alles.
Rosita X