Je gaat gelijk naar de spirituele wereld. Punt.
Er is misschien geen onderwerp in de spirituele scene waarover zoveel onzin wordt verteld als dit: wat er met je ziel gebeurt op het moment dat je overlijdt.
Ik hoor het al jaren. Van collega-mediums, in spirituele kringen, in blogs, op social media. De verhalen stapelen zich op. Je ziel zweeft in een tussenfase. Je moet naar het licht geleid worden. Je mag de naam van een overledene niet noemen, want anders kan hij of zij niet verder. Er zijn helkamers. Er zijn healers nodig. En er zijn, uiteraard, mediums die jou en jouw dierbare door dit alles heen kunnen loodsen.
Ik ga je iets vertellen wat ik na 25 jaar mediumschap en duizenden verbindingen met de spirituele wereld met grote zekerheid kan zeggen.
Dat is allemaal niet nodig.
Het moment van overlijden
Kijk naar wat er werkelijk gebeurt als iemand sterft. Er is een laatste uitademing. Soms gaat daar een bijzondere ademhaling aan vooraf, het lichaam dat zich sluit, de hersenen die stoppen met hun normale ritme. Het lichaam rondt af. En op dat moment, in milliseconden, gaat de ziel naar een andere vibratiefrequentie. Naar de spirituele wereld. Direct.
Niet via een gang. Niet door obstakels heen. Niet na een wachttijd in een tussenruimte.
Wat je ziet bij bijna-doodervaringen, die tunnel, dat licht aan het einde, dat is iets anders. Dat is een voorportaal. Want in een bijna-doodervaring ben je nog verbonden met je lichaam. Je kunt nog terugkomen. Dus je ervaart de weg ernaartoe, maar je bent er nog niet. Ben je werkelijk overleden, dan ben je er gewoon. Het licht is niet iets waar je naartoe loopt. Het licht ís waar je bent.
Waarom al die tussenfaseverhalen?
Er is iets opmerkelijks aan de hand als je de grote geloofsrichtingen naast elkaar legt. Het rooms-katholicisme spreekt over nabezorging, een staat van zuivering voordat je de hemel binnenkomt. De orthodoxe traditie over een voorlopig paradijs. Jehova's Getuigen over een wederopstanding na de dood, een periode van niets. Het boeddhisme over een overgangsperiode voor je herboren wordt.
Kijk wat ze gemeenschappelijk hebben: allemaal beschrijven ze een tussenfase. En dan kijk je naar hoe die verhalen zijn ontstaan. Via vertalingen die niet klopten. Via overleveringen van mond tot mond, waarbij elk detail een beetje verschoof. Via mensen die iets voelden en er een verhaal omheen bouwden.
De Rode Zee bijvoorbeeld. Vertaal je dat letterlijk terug naar het oorspronkelijke, dan kom je uit op een zee met rietoever, niet de woeste golven die openspleten in een episch bijbelverhaal. Zo werkt het altijd. We horen iets, vertalen het, passen het aan, en plotseling hebben we een verhaal dat we gaan gebruiken als leidraad voor het leven.
Dat wil niet zeggen dat al die tradities het bij het verkeerde eind hebben. Ik denk dat we hetzelfde bedoelen. Alleen met andere woorden. Want wat de katholieke traditie nabezorging noemt, en wat ik zie als een moment van bezinning in de spirituele wereld, dat is niet zo ver uit elkaar.
Wat er wel gebeurt
Stel je voor. Je overlijdt. En de spirituele wereld staat klaar. Er zijn zielen die jou kennen. Er is een moment van herkenning, van herverbinding. En er komt een punt waarop je je eigen leven kunt overzien. Het boek van je leven, zoals ik het noem. Niet als straf. Niet als eindexamen. Maar als inzicht.
Daarin zie je de relaties die je had. De momenten waarop je pijn hebt gedaan of pijn hebt gekregen. De keuzes die grote gevolgen hadden, ook als je dat toen niet wist. Je hebt de vrijheid om daarmee aan de slag te gaan, vergiffenis te geven, sorry te zeggen, te begrijpen. Of niet. Die keuze blijft aan jou.
En je gidsen, die ongeziene vrienden die je al je hele leven hebben begeleid, die stoppen daar niet mee. Alsof ze zeggen: fijn dat je er bent, nu ga ik iemand anders helpen. Zo werkt het niet. Ze zijn er nog. Ze helpen je ook in de spirituele wereld.
De naam uitspreken
Er is ook nog het verhaal over namen. Je mag de naam van een overledene niet uitspreken. Anders kan hij of zij niet verder. Anders hou je ze vast aan dit leven.
Ik heb van de spirituele wereld iets heel anders ontvangen.
Als je hier op aarde de naam uitspreekt van iemand die je verloren hebt, klinkt er muziek in de ongeziene wereld. Kleuren stromen open. De liefde die in die naam zit, die bereikt hen. Altijd. Ze horen het. Ze voelen het.
Snap ik wel waar het andere verhaal vandaan komt. We willen ze rust gunnen. We willen ze niet terughalen naar het verdriet. En dat is mooi. Maar de oplossing is niet het zwijgen. De ziel beschermt zichzelf. Als iemand op een plek is waar ze jouw verdriet nog niet aan kunnen, komen ze even niet. Dan roep je, en je voelt niets. Niet omdat je ze vasthoudt. Maar omdat zij op dat moment die bescherming nodig hebben.
Omgekeerd geldt hetzelfde. Als jij net iemand verloren hebt en het verdriet is nog rauw, en je gaat naar een medium, kan het zijn dat de overledene er bewust voor kiest om iemand anders te sturen. Een opa, een vriendin, een collega, met de boodschap: ze is goed aangekomen, maar nu heb jij tijd nodig.
Ik heb dat zoveel meegemaakt dat ik er niet meer verbaasd over ben. Spirit heeft geen haast. Wij wel. Wij moeten een nieuwe plek vinden voor al die liefde die nergens meer naartoe kan.
Over ons eigen belang
Ik wil eerlijk zijn over iets. Al die verhalen over tussenfases, healingkamers, zielen die vastzitten in het donker, mediums die nodig zijn om iemand naar het licht te brengen. Die verhalen zijn menselijk. Ze komen voort uit iets wat we voelen maar niet kunnen bevatten, en ze eindigen bijna altijd op dezelfde plek: wij zijn nodig.
Wij kunnen redden. Wij kunnen geleiden. Wij kunnen demonen wegsturen en zielen bevrijden.
Daar wil ik een spiegel bij voorhouden. Aan mijzelf ook. Want het is verleidelijk om je eigen rol groter te maken dan hij is. Het is verleidelijk om te denken dat jij de schakel bent tussen leven en dood.
Maar de spirituele wereld heeft jou daarvoor niet nodig. Die weg is natuurlijk. Die is er altijd geweest. Voor iedereen. Ongeacht geloof, afkomst, of hoe iemand geleefd heeft.
Ga gewoon zitten voor healing als je een cirkel hebt. Ga zitten voor het grote geheel. Maar bouw geen ladder voor zielen die al lang thuis zijn.
Wat ik je meegeef
Als je iemand verloren hebt: geef jezelf de tijd. Niet omdat de overledene je daarvoor nodig heeft. Maar omdat jij die tijd nodig hebt. Laat de eerste grote klap landen. Laat het verdriet er zijn. En daarna, als je klaar bent, kun je contact zoeken via een medium, als je dat wilt.
Als je in de spirituele wereld werkt: onderzoek je eigen aannames. Vraag je af waar je verhalen vandaan komen. Of ze gebaseerd zijn op wat je werkelijk hebt ontvangen, of op wat je ergens gehoord hebt en overgenomen hebt als waarheid.
En voor iedereen: je gaat gelijk naar de spirituele wereld. Geen obstakels. Geen wachtkamer. Geen toestemming nodig.
Dat is de eenvoudigste waarheid die ik ken.
Rosita Belkadi is medium, mediumschaptrainer en oprichter van haar eigen mediumschapschool.
Ze heeft 25 jaar ervaring en is tweevoudig bekroond, als Medium van het Jaar 2023 en Spiritual Educator of the Year 2024.
In haar podcast De Mediumschap Podcast bespreekt ze de grote en kleine vragen rondom mediumschap, spiritualiteit en de ongeziene wereld.