“Hey hallo, Rosita hier.

 

Leuk dat je even komt kijken wie ik ben. Het is goed om de persoon ‘achter’ de website te kennen, zeker in mijn branche.

Want laten we eerlijk zijn: het mediumschap is een bijzondere stiel. Ik weet nog altijd niet of ik het mijn ‘carrière’ kan noemen. Je zal niet snel een kind horen zeggen: “Ik wil later medium worden.”  Je rolt er langzaamaan in, na het eerst wat onhandig weg te duwen. Zo ging het bij in elk geval.

Postkantoortje spelen

Ik groeide op in een fijn pleeggezin, maar het was niet altijd makkelijk. Daarom bracht ik veel tijd door in mijn eigen bubbeltje, een andere wereld waar ik me veiliger voelde dan in de echte. Zo speelde ik als jong meisje ‘postkantoortje’ met een oudere mevrouw. Toen dacht ik dat ik haar gewoon verzonnen had. Vandaag weet ik beter.

Naarmate ik opgroeide zag en wist ik steeds vaker dingen die anderen niet zagen of wisten. Zelf vond ik dat heel normaal, maar ik kreeg regelmatig gekke blikken. Ik verzon dan smoesjes om mijn inzichten te verklaren. Niet alleen voor anderen, maar ook voor mezelf.
“Je moet extra hulp inhuren want het wordt volgende week erg druk, er gaan veel mensen overlijden,” flapte ik er bijvoorbeeld uit tegen mijn baas in de bloemenzaak waar ik destijds werkte. “Hoe weet jij dat?” vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen. En dan bedacht ik een soort logische uitleg, terwijl ik eigenlijk helemaal niet wist hoe ik dat wist.

Ik ben een man in een rolstoel

Mijn jonge jaren waren één lange zoektocht om mijn ‘anders zijn’ te verklaren. Ik begreep intussen dat ik een sterk ontwikkelde intuïtie had. En dat ik verbonden was met een wereld die ik niet kon zien. Maar nog steeds bleef ik dit voor mezelf en anderen wegwuiven.

Tijdens een cursus ‘Intuïtief mediteren’ hoorde de wielen van een rolstoel. Wat later voelde ik me gevangen in mijn lichaam. Toen we terug in het ‘nu’ waren, zei ik spontaan: “Ik denk dat ik een man in een rolstoel ben.” Het bleek de vader te zijn van een van de aanwezigen, die via mij contact zocht met zijn zoon.

We schrokken hier beiden zo van, dat ik besefte dat ik veel voorzichtiger moest zijn. Van nature zeg ik vaak gewoon ongefilterd wat er in me opkomt. Ik ben nogal vurig van aard – ik ben trots op mijn Griekse roots en temperament – maar het is natuurlijk niet handig om dergelijke informatie spontaan en zonder context met anderen te delen.

 Via diverse internetfora – ik was nog steeds zoekende – leerde ik over mediumschap. Ik ontdekte dat het iets is wat we allemaal kunnen, maar waar sommigen, waaronder ikzelf, een extra talent voor hebben. Met de juiste opleiding en omkadering kon je er blijkbaar je vak van maken. Dus dat deed ik.

De dood bestaat niet

Vandaag is het mijn doel om het mediumschap ‘aan de man te brengen’, en op die manier ook duidelijk te maken dat de dood niet bestaat. Ons fysieke lichaam sterft, maar de ziel gaat door en leeft verder in de andere wereld.

“Het zal er vast leuk zijn, want er is nog nooit iemand van teruggekeerd,” zegt mijn pleegvader altijd. En zo is het ook. De andere wereld is een plek van liefde en verbinding. Een wereld waar we ooit allemaal terechtkomen, en waar nu al voor ons wordt gezorgd. Spirit, het geheel van zielen van overledenen, heeft het goed met ons voor en is er om ons te ondersteunen en te begeleiden.

Ik wil zoveel mogelijk mensen leren om contact te maken met die wereld. Dat lukt enkel als we onszelf toestaan om te voelen en niet alles weg te duwen. Ja, ook het verdriet, wanneer iemand sterft. Het is en blijft een afscheid, en dat is rauw en pijnlijk. Dat mag je voelen. Die dualiteit van licht en donker hoort bij het aardse leven.

Maar de verbinding is niet weg. De liefde is er nog steeds. Misschien zelfs nog sterker dan voordien. En het mooiste van al: we kunnen nog altijd communiceren met spirit. Strikt genomen heb je daar geen medium voor nodig, maar het helpt wel, zeker bij een eerste contact, om de brug te maken.

Harry Potter-school

Ik ben gestopt met tellen, maar ik gaf intussen al meer dan 8.000 readings. Dat zijn ruim 8.000 mensen uit de spirituele wereld die via mij met hun geliefde konden “communiceren”. Vandaag doe ik vooral demonstraties met grotere groepen – heerlijk om te doen – en geef ik zelf les in mediumschap.

Het is mijn grote droom om samen met anderen een School voor Mediumschap op te richten, zoals het Arthur Findlay College in Engeland. Ik zie een soort Harry Potter-achtig gebouw voor me, vol sfeer en midden in de natuur. Ook ijver ik mee voor een certificering van ons vak, zodat er een duidelijk verschil is tussen wie de opleiding gevolgd heeft en wie niet.

Vergis je niet: ook al is het mediumschap een aangeboren talent, er is heel wat training nodig als je het goed wil doen. Dit vak vraagt namelijk veel van je. Om je talent ten volle in te zetten zijn er een aantal vaardigheden die je goed onder de knie moet krijgen. Leren wat van jou is, en wat van de ander, bijvoorbeeld. En hoe je in de juiste staat van zijn komt.

Liefde voorbij de dood

Naast medium ben ik ook trouwambtenaar en spreker op begrafenissen. Ik hou ervan om me te verdiepen in de verhalen van mensen en ze verder te vertellen. Die verhalen vormen de rode draad in wat ik doe.

Of ik nu als medium werk, een huwelijk voltrek of een begrafenis begeleid: ik toon mensen hoe mooi de liefde is en wat ze voor elkaar betekenen, zowel in het leven als voorbij de dood. Liefde houdt nooit op.

Het verdriet dat we voelen wanneer iemand sterft is gewoon liefdevolle energie die niet weet waar ze heen moet. Rouw al voelt veel minder rauw als je weet dat je die gevoelens nog steeds aan dezelfde ziel mag adresseren. Hoe meer mensen dit begrijpen, hoe mooier het hier op aarde wordt. En daar doe ik het voor.