Na afloop van een demonstratie komt er bijna altijd wel iemand naar me toe. Vorige maand was het een vrouw met tranen nog in haar ogen. Ze pakte mijn hand met twee handen vast en zei: "Wat een prachtige gave heb je gekregen."

Ze meende het. Het was het liefste wat ze me kon geven.

En toch gebeurde er bij mij van binnen wat er al jaren gebeurt als ik dat woord hoor. Iets in mij gaat rechtop zitten en denkt: daar gaan we weer.

Want kijk wat dat woord doet. Gave zegt: dit is je gegeven. Je hebt het, of je hebt het niet. Het maakt van een medium een uitverkorene, iemand die bij geboorte een lot uit de loterij trok. En het maakt van iedereen die nieuwsgierig is een buitenstaander, iemand die hooguit mag toekijken.

En het wist iets uit. In 1 woord verdwijnen al die jaren werk. De duizenden uren. De avonden dat er helemaal niets gebeurde en ik toch bleef doorgaan. De sessies die niet zo lekker liepen en waar ik 's nachts wakker van lag. Het opnieuw beginnen, telkens weer. Ruim 16.000 getelde contacten, en achter elk contact uren van voorbereiding, training en evaluatie.

Wat een prachtige gave. Alsof je tegen een violiste na haar concert zegt: wat fijn dat je zo geboren bent.

Ik gebruik dat woord daarom nooit. In mijn school bestaat het niet, in mijn lessen bestaat het niet. Het woord dat ik wel gebruik is talent.

Talent is een woord uit de gewone wereld, en juist daarom klopt het. Een violiste heeft talent. Een chirurg heeft talent. Een timmerman heeft talent. En bij geen van drieën denkt iemand dat ze daarom nooit hoefden te oefenen. Talent is een startpunt, meer niet. Een aanleg, een gevoeligheid, een oor dat net iets fijner is afgesteld. Wat je vervolgens met dat startpunt doet, met discipline, met training, met jaren van vallen en opstaan, dat heet vakmanschap.

Mediumschap werkt precies zo. Ik heb in 25 jaar honderden mensen zien beginnen aan dit vak. De besten waren zelden degenen met de meeste aanleg. De besten waren degenen die bleven komen. Die ook oefenden in de weken dat het stroef liep. Die hun werk lieten toetsen, feedback vroegen, opnieuw begonnen. Aanleg opent de deur op een kier. Werk duwt hem open.

Misschien lees je dit en denk je al jaren: ik heb het vast niet. Dan wil ik je iets meegeven. Misschien klopt dat woordje "het" gewoon niet. Er valt niets te hebben. Er valt iets te ontwikkelen, en dat is wezenlijk ander nieuws. Het betekent dat de vraag verandert. De vraag is dan niet langer of je uitverkoren bent. De vraag is of je bereid bent te werken.

En misschien lees je dit als iemand die weleens een medium bezoekt, of dat overweegt. Dan betekent het iets anders, iets belangrijks: je mag kwaliteit verwachten. Vakmanschap kun je toetsen. Een vakman kan uitleggen wat hij doet, hoe hij werkt, waar zijn grenzen liggen. Een vakman documenteert, evalueert, blijft leren. Wie zich verschuilt achter het mysterie van een gave, hoeft nooit verantwoording af te leggen. Wie zijn werk een vak noemt, nodigt je uit om kritisch te kijken. Ik doe dat laatste graag.

Op de eerste lesdag van elk nieuw studiejaar zeg ik tegen mijn studenten altijd hetzelfde. Jullie zitten hier niet omdat jullie bijzonder zijn. Jullie zitten hier omdat jullie bereid zijn te werken. En dat is het beste nieuws dat ik heb, want aan bijzonder zijn kun je niets doen. Aan werken wel.

De vrouw na die demonstratie heb ik trouwens gewoon bedankt. Haar tranen waren echt, het contact was echt, en daar ging het die avond om. De woorden komen later wel.

Rosita X