fbpx

Doodsangst, dat zag ik in haar ogen toen ze me vertelde dat er niets meer aan te doen was. Terwijl 2 jaar eerder de kanker de mond werd gesmoord door chemo. 

Overal zat het nu hersenen, longen, waar niet kun je beter zeggen. 

Ze was inmiddels een vriendin, niet meer die vrouw die hulp nodig had. Ik had gesprekken met haar en in een van die gesprekken vroeg ze me of ik haar een Reading wilde geven om haar te vertellen hoe het daar was. 

Ze werd bang, doodsbang. 

Ik praatte met haar maar ik wist het niet zo goed. 

Ik wist niet zo goed wat te doen.

Ik bedoel ik wil wel dat het echt is wat ik zeg. 

En niet haar zomaar een beetje gerust stellen. 

Een paar weken later vroegen we de spirituele wereld om haar een cirkelavond te laten bijwonen. 

Dat vonden ze goed en wij vroegen haar  om samen met ons in de cirkel te zitten. 

We zaten toen nog in een trance cirkel. Een cirkel waarin filosofie van onze ongeziene vrienden gedeeld word. Bijvoorbeeld over hoe het is in de spirituele wereld en ook hoe ze ons begeleiden. Het is altijd mooi, liefdevol en warm. En we dachten dat dat een goed idee zou zijn. Zo zeiden we haar wie weet is het  helend. 

Het gevoel een klein beetje ervaren. We hebbend zelf zoveel aan deze avonden dat het op welke manier dan ook een mooie en helende ervaring moest kunnen zijn. 

Little did we know. 

Zelf heb ik het moeten hebben van de “notulen” die ze me later gaf en de ooggetuigen, oftewel de sitters in onze cirkel.  

We zaten met elkaar in het schemerende  rood licht. Ik zakte weg. En na een minuut of 20/30 kwam eerst de spirituele wereld met filosofie over hun wereld. 

Ze mocht vragen stellen. 

En ze vroeg hoe het daar was en of ze daar opgevangen werd. Ook vroeg ze of er voor haar geliefde die hier zouden blijven gezorgd zou worden. En de spirituele wereld heeft haar dat niet alleen verteld maar ook laten voelen. Laten voelen hoe het daar is de liefde laten ervaren. En toen kwamen er 1 voor 1 haar overleden dierbare naar voren. Met mimiek dmv overshadowing en ook met lichaamstaal. Zodat ze wist  wie er steeds langskwam. Of er gesproken is door haar geliefde weet ik niet meer. Maar ik weet nog hoe “ze” waren toen ik mijn ogen weer opendeed. De sitters van onze cirkel waren allemaal stuk voor stuk in tranen. 

En onze vriendin, zij straalde. 

Echt ze straalde. 

Ik ben nu niet meer bang om te gaan ik weet nu, ik zie ze straks allemaal. Ik weet hoe het is om daar te zijn en ik durf weer te vertrouwen. Ze heeft nog een paar maanden in liefde geleefd. Dank je wel spirit. 

Weet je wat mooi is ze heeft zich nadien op zoveel manieren laten zien. 

Dus, wordt vervolgd! 

Dit verhaal heeft een komma, net als het leven. 

Rosita