Pak een Ouijabord, zeg dat je ermee communiceert met de spirituele wereld, en je krijgt gegarandeerd hoofdschuddende reacties. "Je opent je nu voor iets heel slechts." Of mijn favoriet: "Je trekt nu alle demonische entiteiten aan." Vertel het aan iemand die diep religieus is en je ziet ze griezelen. Nog net geen wijwater dat over je heen sprenkelt. Alsof het bord door Satan zelf in elkaar is gezet en jij zijn rechterhand bent. Zijn mattie.

Hoe is het zover gekomen? Hoe heeft een bord met letters zo'n slechte naam gekregen? En is het echt zo anders dan wat een medium doet, contact maken met spirit? Slecht, zeggen ze. Maar wie zegt dat eigenlijk?

Een stuk geperst karton

Het praatbord bestaat al ruim honderd jaar. Het bekendste is het Ouijabord, dat al sinds eind negentiende eeuw verkocht wordt en tegenwoordig in handen is van Hasbro. Ja, dezelfde fabrikant die je kinderen voorziet van bordspellen. Er zijn in de loop der jaren talloze soorten en maten geweest, maar het concept blijft hetzelfde. Een plaat met letters en cijfers erop. Een planchet of aanwijzer waar je je vingers op legt. En als het goed is, gaat dat ding bewegen en geeft het antwoord op je vragen. Ben je een man? Een vrouw? Wie ben je? Wat zijn je initialen? Open vragen, dus.

Dit bord, op de markt gebracht als speelgoed, is al jaren een hot item. Rond Halloween vloog het over de toonbank. Net als in de film.

Als ik het zelf gebruik en er komen antwoorden die ook nog ergens op slaan, denk ik vaak: wie duwt hier tegen het planchet? En als het dan echt niet anders kan, als het écht van spirit lijkt te komen omdat niemand in de kamer deze dingen kan weten, dan vind ik dat behoorlijk cool. Dus hoe is het idee ontstaan dat dit een portaal voor demonen is?

Bedankt, Captain Howdy

Ik kan het niet met volledige zekerheid zeggen. Maar ik denk dat het begon bij één verhaal. The Exorcist. De film, en het boek dat eraan voorafging. In dat verzonnen verhaal vertelt Regan aan haar moeder dat ze met het Ouijabord heeft gespeeld en in gesprek is met ene Captain Howdy. Kort daarna wordt ze bezeten door de duivel. En hoppa, daar was het idee geboren. Een bord als kanaal naar het kwaad.

Vóór die film werd het bord helemaal niet zo bekeken. Maar het idee bleef hangen, en het werd gretig overgenomen door kerken. Heel veel kerken. De gewone mens mocht ineens niet meer praten met de doden, want dat was satanisch. Dat was voorbehouden aan de heiligen onder ons. Daarna sloten mediums en onderzoekers zich aan bij dezelfde conclusie. En de rest is geschiedenis.

Ik voel je al denken. Ja maar, de buurvrouw had een dochter en die had een vriendin, en die heeft vreselijke dingen meegemaakt na zo'n avondje glaasje draaien. Ik ken die verhalen. Maar hoeveel ervan zijn echt goed onderbouwd? Echt goed. En heeft iemand ooit uitgelegd wat er nu werkelijk gebeurt?

Stel dat het echt waar is

Goed, laten we voor nu aannemen dat die verhalen echt zijn gebeurd en geen product van een wilde fantasie. Moeten we dan de spirituele wereld de schuld geven? Of de demonen? Stel dat het van een slechte geest komt. Dan nemen we dus klakkeloos aan dat zo'n geest niets beters te doen had dan wachten tot iemand een bord pakte, om die persoon vervolgens de stuipen op het lijf te jagen. Of is het logischer dat het uit het onderbewuste van de gebruiker zelf komt?

Want hier zit de kern. Vraag diezelfde mediums en onderzoekers die waarschuwen voor het kwaad eens hoe een bord van geperst karton en plastic slecht kan zijn. Wat zeggen ze dan? "Nou, het is niet echt het bord, het zijn de mensen en het gebruik ervan."

Precies.

En daar zit mijn punt. De waarschuwing is niet onzin. De verpakking is onzin. Het gevaar zit niet in een leger demonen dat op de loer ligt. Het zit in de mens die het bord aanraakt. In de energie die er al was.

Wij zijn de duivel zelf

Het idee van de duivel is ooit door mensen bedacht. In een tijd waarin elkaar neermeppen met een zwaard heel normaal was, was het handig om mensen bang te houden. Er is een hel. Luister naar je leiders, anders volgt het vagevuur. Wat wisten ze toen? En toch zit het er zo diep in dat we het nu nog geloven.

De ongemakkelijke waarheid is dit. Als het over het Ouijabord gaat, zijn wij zelf de duivel. Wij zijn verantwoordelijk, met onze energie en onze angst. Niet een of andere onwetende demon. Wij creëren het. Spirit komt in liefde, en wij maken er angst van door verhalen als die uit de film te geloven.

Zo bouwen we een veld van negatieve, menselijke energie. En in dat veld kunnen we niet meer helder kijken naar wat er gebeurt. Het is de verwachting van degene die het bord vasthoudt. Je straalt die vibe uit, en samen voeden we hem.

Een voorbeeld. Iemand zit al niet lekker in zijn vel. Er gaat een biertje in, er wordt wat geblowd, en dan gaat de groep glaasje draaien. De aura staat al op scherp. Komt daar een vibratie bij die je niet kent en niet begrijpt, dan vermenigvuldigt dat je onrust met duizend. En ben je dan ook nog gevoelig genoeg om de spirituele wereld op te vangen, dan ga je ineens dingen horen. Ja, hallo. En dan krijgt het bord de schuld. Of spirit.

Daarom dit advies

Soms gaat het mis. Echt mis. En als er iets verschrikkelijks gebeurt, is het menselijk om de schuld ergens neer te leggen. Op het bord, op een geest, op iets buiten onszelf. Dat snap ik. Maar het is de mens die wankelt, niet het karton. En juist daarom zeg ik: ga hier niet zomaar in je eentje aan beginnen. Doe het met iemand erbij die de materie kent. Een medium, of iemand die weet wat er gebeurt en de boel kan dragen.

Want let op, je hoort altijd alleen de enge verhalen. De mooie boodschappen, de heldere antwoorden, de momenten van troost, die zijn minder sensationeel. Daar wil bijna niemand het over hebben. Men wil spookverhalen.

Ik heb zelf al jaren prachtige en bruikbare boodschappen via het bord gekregen.

Dus zou ik zeggen: doe het eens met een open en positieve insteek. Want het veld dat je betreedt, dat maak je voor een groot deel zelf.

En neem er iemand bij die het snapt.

Rosita X